सिपीइसीको आडमा पाकिस्तानद्वारा ग्वादरको शोषण , बलुचिस्तान जनता मर्कामा
एसीपी संवाददाता
२६ मंसिर २०७८, आईतवार ०५:५५ मा प्रकाशित
विशेष गरी ग्वादरलाई बेवास्ता गर्नु र बलुचिस्तानलाई सामान्य रूपमा त्याग्नुले मानिसहरूमा अलगावको भावना पैदा गरिरहेको छ, साउथ एशिया मनिटरका लागि मन्नान समद लेख्छन्।
२६ गते मङ्सिर २०७८ । चिनियाँ र पाकिस्तानी अधिकारीहरू र मन्त्रीहरूले बारम्बार चीन-पाकिस्तान आर्थिक करिडोर (CPEC) लाई क्षेत्रको लागि “खेल परिवर्तन गर्ने” को संज्ञा दिन्छन्। यसलाई “विन-विन” परियोजना भन्नु अनौठो लाग्छ। अचम्मको कुरा के छ भने, पाकिस्तानको दक्षिणपश्चिमी बन्दरगाह सहर बलुचिस्तान प्रान्तको ग्वादर, रणनीतिक रूपमा अरब सागरको किनारमा अवस्थित छ, आर्थिक हबको रूपमा चिनिएको भएता पनि धेरै समस्याहरू र सकल असमानताहरूसँग जूझिरहेको छ।
ग्वादरमा भएको ऐतिहासिक र्यालीले आर्थिक स्थायित्व र विकासका ठूला दाबीहरूलाई खण्डन गरेको छ। नोभेम्बर २९ मा हजारौं महिलाहरू अवैध ट्रलिङ, अनावश्यक सुरक्षा जाँच चौकी, खानेपानी संकट, बेरोजगारी र अन्य मुद्दाहरूको विरोधमा सडकमा उत्रिए।
सामूहिक आक्रोश
बलुचिस्तानको इतिहासमा यो पहिलो पटक हो कि यति ठूलो संख्यामा महिलाहरूले आफ्नो काम छोडे र जीवनका आधारभूत सुविधाहरूको माग गर्दै घरबाट बाहिर निस्के। इतिहास साक्षी छ कि महिलाहरूलाई केन्द्रीय भूमिका प्रदान गर्ने जनआन्दोलनहरू कहिल्यै असफल भएन र वास्तवमा, प्रायः अमिट छाप छोडे।
मक्रन डिभिजनका विभिन्न भागका सयौं मानिसहरूले नोभेम्बर 17 देखि धर्ना दिएका छन् जसले माछा मार्नेहरूको हितलाई खतरामा पार्ने ट्रलरहरूसँग अवैध माछा मार्न बन्द गर्न माग गर्दछ। तिनीहरू अतिरिक्त चेक पोस्टहरू खारेज गर्न चाहन्छन् किनकि तिनीहरूले आवतजावतको स्वतन्त्रतामा बाधा पुर्याउँछन् र बारम्बार सोधपुछ गराउँछन्। खानेपानी र बिजुलीको संकट अन्त्य होस् र बेरोजगारी समाधान होस् भन्ने उनीहरु चाहन्छन् । मागहरूमा अन्य धेरै विषयहरू पनि सूचीबद्ध छन्।
यो आन्दोलन जमात-ए-इस्लामी बलुचिस्तानका प्रान्तीय महासचिव मौलाना हिदायत-उर-रहमान बलोचको नेतृत्वमा ‘ग्वादर को हक दो, बलुचिस्तान को हक दो तहरीक’ (ग्वादरलाई अधिकार दो, अधिकार दो) नाम दिइएको छ। बलुचिस्तान आन्दोलन)।
मौलाना बलोचले अपनाएको चर्को र स्पष्ट अडानले यी निराश दिनहरूमा मानिसहरूलाई आशा दिएको छ। धेरै धम्कीका बाबजुद मौलानाले आफ्नो लोकतान्त्रिक र संवैधानिक सङ्घर्षलाई झुकाउन अस्वीकार गरेका छन्। लुकेका शक्तिहरूले उनको मनोबल घटाउन सकेनन्।
बलुचिस्तानको दु:ख अन्त्य गर
त्यस्ता आन्दोलनहरू CPEC को लुगामा ग्वादरको शोषण भइरहेको एसेरबिक तथ्यको स्पष्ट अभिव्यक्ति हो। 2013 मा यसको स्थापना भएदेखि, CPEC बलुचिस्तानका बासिन्दाहरूको आधारभूत समस्याहरूलाई सम्बोधन गर्न नराम्ररी असफल भएको छ। अचम्मलाग्दो कुरा के छ भने, अधिकारी र मन्त्रीहरूले अझै पनि ग्वादरलाई अर्को सिंगापुर वा दुबई भनेर डन गर्ने हिम्मत गरिरहेका छन्। यसले यहाँका बासिन्दाको घाउमा नुन मात्रै थप्छ ।
विशेष गरी ग्वादरलाई बेवास्ता गर्नु र बलुचिस्तानलाई सामान्य रूपमा त्याग्नुले मानिसहरूमा अलगावको भावना बढाइरहेको छ। पहिले नै सीमान्तकृत प्रान्तलाई छेउमा पार्ने रणनीतिले आर्थिक सङ्कटलाई बढाउँछ र जनआक्रोश निम्त्याउनेछ जुन नियन्त्रण बाहिर जान सक्छ। वर्तमान प्रदेश सरकार आन्दोलनकारीलाई चित्त बुझाउन असमर्थ र अक्षम छ । मौलानाले माग पूरा नभए कोस्टल हाइवे अवरुद्ध गर्ने चेतावनी दिएका छन् । धेरै ढिलो हुनु अघि पाकिस्तान सरकार गहिरो निद्राबाट ब्यूँझनुपर्छ।
सम्बन्धित खबर
