नाटकप्रतिको तपाईको मोह कति पुरानो हो ?
२०३६ सालमा सुरु भएको हो । खोटाङमा पुरै बस्ती नेवारहरूको थियो । सायद धुलिखेल बनेपाबाट गएका मान्छेहरू होलान् । त्यहाँ नाटक देखाई रहेकाले मलाई आकर्षण गरेको हो कि जस्तो लाग्छ ।

पहिलो नाटक कहिले खेल्नुभएको थियो ?
सायद १५÷१६ वर्षको उमेर तिर हुनसक्छ । त्यो पल रमणीय थियो । पहिला विराटनगरमा पढ्दा रमेश बुढाथोकी जो मेरो कक्षाको साथी थिए त्यो बेलाको नाटकमा स्थापित मान्छे हो । उसको संगतबाट नै म पनि लागेको हो । उसको सोचसँग मेरो सोच मिल्न गएको कारण हुनसक्छ। यो क्षेत्रमा झन् आकर्षित भएको हुँ । ९ कक्षामा विजय मल्लको पर्खाल नामक नाटक पढ्नु पर्नै थियो । त्योबाट नै उत्सुकता जाग्यो । त्यसकारण पढेको चिज त गर्ने हो ।

नाटकप्रतिको चाहना र खास नाटकमा के देख्नुभयो ?
नाटक भनेको जीवन जस्तो नै हो । त्यसलाई जीवन बुझ्छु ।

खास नाटकले के दिन्छ र चलचित्रले के दिन्छ ?
म चलचित्रमा संलग्न रहेको छैन । नाटकमा मात्र संलग्न रहेको छु । नाटक भनेको एउटा जीवन नै हो ।

व्यवसायतर्फ नाटक फराकिलो नहुनुको कारण के हुनसक्छ ?
चलचित्र एकै चोटी देश भित्रका सबै हलमा रिलिज गर्न तथा विश्वमा रिलिज गर्न सकिने हुन्छन्। नाटक भनेको एउटा सानो हलमा दुई सय तथा पाँच सय मान्छेले हेर्ने चिज हो । यसको सीमा तथा सम्भावना हुन्छ हामी हाम्रो सीमा भित्र बाचेका छौँ । नाटकलाई चलचित्रमा तुलना गर्न मिल्दैन नाटकलाई नाटककै रूपमा रहन दिनुपर्छ ।

चलचित्र जस्तो गरेर नाटकलाई जे छ प्रत्यक्ष रूपमा जसरी आँखाले हेर्छ । त्यसरी नै पर्दामा देखाउन मिल्ने कि नमिल्ने ?
नाटक पर्दामा प्रत्यक्ष रूपमा देख्नुहुन्छ र त्यसलाई तपाईंले ढुंगाले हान्नुभयो भने दुख्छ त्यो पर्दामा तर तपाईँको टिभीको स्क्रिन फुट्छ । नाटकमा त ढुङ्गाले हान्यो भने दुख्छ । बिलकुल फरक छ ।

एउटा व्यक्तिको जीवनमा सन्तुष्टि कति बेला प्राप्त हुन्छ ?
कहिले काहिँ आफूले गरेको काम राम्रो भएछ भने सन्तुष्टि प्राप्त हुन्छ । परिवारमा सबै राम्रो चलाउन सकेमा पनि सन्तुष्टि हुन्छ । म के मान्छु भने हरेक विद्यार्थी शिक्षकभन्दा अगाडि जानुपर्छ शिक्षकलाई फेल गराउनुपर्छ आफू अगाडि बढेर त्यो बेला शिक्षकलाई नै खुसी मिल्छ ।

अहिलेको समयमा चलचित्र बन्ने धार परिवर्तन हुन खोजिरहेको हो ?
त्यो एकदम सही हो । परिवर्तन नै भइसक्यो । अहिले तपाईंले नेपालमा सिन्दुर, जीवन रेखा जस्ता चलचित्र देख्नुहुन्छ । समयको मागले चलचित्रमा परिवर्तन भएको छ ।

बाहिर नाटकको कुनै अंश बोल्नको लागि कर गरेमा के गर्नु हुन्छ ?
करोड रुपैयाँ नै दिए पनि आफ्नो मान्यता भित्र रही बाहिर गएर बोल्दिन ।

गुरुकुल थिएटर बन्द भयो । तपाईं निराश हुनुभयो । यसरी ठेस लाग्दा मान्छेमा कस्तो भावनाको विकास हुने रहेछ ?
मसँग घरमा राम्रो पुस्तकालय छ । घरमा म पढ्छु । म आफ्नो लागि पढ्छु । त्यो समय रक्सी पिएँ । अहिले सम्झन्छु त्यो जीवन पनि मैले रमाइलो गरेछु । अहिले लाग्छ त्यो पनि आवश्यक थियो । पिउनु भनेको गर्व गर्ने कुरा होइन । मान्छेको जीवन एउटा छ, त्यो जीवनमा आफूलाई मन लागेको काम गर्न नपाए किन बाच्नु हो ? बाच्नुको अर्थ नै छैन । त्यो अरूलाई हानी नपु¥याई आफ्नो जीवन आफै जिउन सक्नुपर्छ ।

एउटा निर्जीव वस्तुले मानिसलाई चेतना बढाउन धेरै सहयोग गर्ने रहेछ ?
पृथ्वीमा भएका केही पनि चिजलाई म निर्जीव मान्दिन । सबै चिजहरू सजीव नै हुन । बोल्दैनन् तर ढुङ्गालाई पनि सजीव नै मान्छु । मान्छे पशुपति किन जान्छ ? म प्रकृतिमा भएका हरेक चिजमा केही अस्तित्व देख्छु । तिनीहरू सजीव छन् भनेर मान्छु ।

२०३६ सालमा तीन रुपैयाँ बोकेर तपाईं काठमाडौं आउँदा र २०८० सालको काठमाडौँलाई कसरी सम्झनुहुन्छ ?
आकाश जमिनको फरक रहेको छ । २०३६ सालमा रत्नपार्क टुँडिखेल बुझ्न मलाई ५–६ दिन नै लाग्यो । ठाउँ चिन्न गाह्रो हुने र अहिलेको काठमाडौँ भनेको पुँजीवादले गाजेको ठाउँ हो।

तपाईँको पहिलो कमाई कति थियो ?
एउटा नाटकमा मैले सुरुमा १५ सय रुपैयाँ कमाएको थिएँ ।

तपाईंलाई पैसाको आवश्यकता नभएको हो वा पैसाबाट टाढा रहन चाहनुभएको हो ?
पैसाको आवश्यकता पर्छ । तर म कमाए पनि आफूसँग पैसा राख्दिन ।

तपाईँको यात्रा अब कसरी अगाडि बढ्ला ?
बिहानै उठ्छु, भोलिको पनि सोच्छु । तर भविष्य कस्तो हुन्छ खासै थाहा छैन । (एभिन्युजसँगको सहकार्यमा तयार अन्तवार्ता) / खबरहब