स्वर्गीय इरसाद अली सिद्दिकी (मुन्ना): भेरी अस्पतालका एक समर्पित प्राविधिक
एसीपी संवाददाता
१० श्रावण २०८३, आईतवार ११:५१ मा प्रकाशित
अर्थपेज नेपालगन्ज बाँके – कुनै पनि संस्थाको इतिहास केवल भवन, संरचना वा उपकरणले मात्र बन्दैन; त्यसको वास्तविक गौरव त्यहाँ निष्ठापूर्वक सेवा गर्ने कर्मशील व्यक्तित्वहरूले निर्माण गर्छन्। भेरी अञ्चल अस्पताल (हाल भेरी अस्पताल), नेपालगञ्जको इतिहासमा यस्तै एक सम्मानित र प्रेरणादायी नाम हो—स्वर्गीय इरसाद अली सिद्दिकी (मुन्ना)। 
उहाँले सरकारी सेवालाई कहिल्यै केवल रोजगारीका रूपमा लिनुभएन। उहाँका लागि सेवा भनेको मानवताको पक्षमा उभिने जिम्मेवारी, बिरामीप्रतिको करुणा र समाजप्रतिको उत्तरदायित्व थियो। यही उच्च सेवाभावले उहाँलाई आफ्नो कार्यक्षेत्रमा एक अनुकरणीय प्राविधिकका रूपमा स्थापित गरायो।
वि.सं. २०१७ साल माघ २७ गते औलो उन्मूलन कार्यक्रमबाट सरकारी सेवामा प्रवेश गर्नुभएका उहाँले वि.सं. २०३१ सालदेखि तत्कालीन भेरी अञ्चल अस्पतालमा नायव सुब्बा (प्राविधिक) का रूपमा सेवा प्रारम्भ गर्नुभयो। तीन दशकभन्दा बढी समयसम्म इमानदारी, अनुशासन, लगनशीलता र कर्तव्यपरायणताका साथ सेवा गर्दै वि.सं. २०४९ सालमा सम्मानपूर्वक सेवा निवृत्त हुनुभयो।
स्वास्थ्य क्षेत्रमा प्रयोग हुने बायोमेडिकल तथा इलेक्ट्रो–मेडिकल उपकरणहरूको मर्मतसम्भार सम्बन्धी उहाँको प्राविधिक दक्षता असाधारण थियो। यसै विशेषज्ञतालाई थप सुदृढ बनाउन उहाँले ८ अक्टोबरदेखि २२ अक्टोबर १९७६ सम्म सञ्चालन भएको १५ दिने “Electro-Medical Equipment Maintenance” विशेष तालिम सफलतापूर्वक सम्पन्न गर्नुभएको थियो। तत्कालीन नेपाल सरकार, स्वास्थ्य मन्त्रालय, स्वास्थ्य सेवा विभाग द्वारा जारी गरिएको उक्त प्रमाणपत्रले उहाँको दक्षतालाई औपचारिक मान्यता दिएको छ।
यो तालिम स्वास्थ्य सेवा विभाग (HMG), विश्व स्वास्थ्य संगठन (WHO) तथा UNICEF को संयुक्त सहकार्यमा सञ्चालन गरिएको थियो। प्रमाणपत्रमा WHO का Technical Officer Mr. J. A. Okolski तथा स्वास्थ्य सेवा विभागका Repair & Maintenance Officer Mr. G. L. Shrestha का हस्ताक्षर रहेका छन्। यसले अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको प्राविधिक ज्ञान र सीप हासिल गरी आधुनिक स्वास्थ्य उपकरणहरूको सञ्चालन, परीक्षण तथा मर्मतसम्भारमा उहाँले महत्वपूर्ण विशेषज्ञता प्राप्त गर्नुभएको तथ्य स्पष्ट रूपमा प्रमाणित गर्दछ।
उहाँको कार्यजीवनमा अनेक चुनौती आए, तर कुनै पनि चुनौतीले उहाँको सेवाभावलाई कमजोर बनाउन सकेन। बन्द अवस्थामा रहेका एक्स–रे मेसिन पुनः सञ्चालनमा ल्याउनेदेखि जुम्ला र प्युठानजस्ता दुर्गम जिल्लामा एक्स–रे मेसिन जडान तथा सञ्चालन गर्ने जिम्मेवारीसम्म उहाँले दक्षतापूर्वक पूरा गर्नुभयो। अस्पतालका अत्यावश्यक उपकरणहरू निरन्तर सञ्चालनमा रहून् भन्ने उद्देश्यले उहाँले दिन–रात नभनी काम गर्नुभएको स्मरण आज पनि सहकर्मीहरूका बीच जीवित छ।
उहाँको सेवाभाव प्राविधिक कार्यमा मात्र सीमित थिएन। अस्पतालमा आउने प्रत्येक बिरामीले उपचारसँगै आत्मीयता, सम्मान र आशाको अनुभूति गर्नुपर्छ भन्ने उहाँको दृढ विश्वास थियो। त्यसैले उहाँ अस्पताल परिसरलाई पनि उपचारको एउटा अभिन्न अंग मान्नुहुन्थ्यो। फूलबिरुवा रोप्ने, बगैँचा व्यवस्थित गर्ने, हरियाली संरक्षण गर्ने तथा अस्पतालको वातावरणलाई सफा, सुन्दर र शान्त बनाउने कार्यमा उहाँको विशेष रुचि र सक्रियता थियो। उहाँको विश्वास थियो—स्वच्छ र हराभरा वातावरणले बिरामीको मनोबल बढाउँछ र उपचार प्रक्रियालाई सकारात्मक ऊर्जा प्रदान गर्छ।
उहाँका लागि अस्पताल केवल उपचार गर्ने संस्था थिएन; त्यो मानवताको मन्दिर थियो। त्यसैले उपकरणदेखि वातावरणसम्म, सेवादेखि संवेदनासम्म प्रत्येक पक्षलाई उहाँले समान महत्व दिनुभयो। यही दृष्टिकोणले उहाँलाई एक कुशल प्राविधिक मात्र होइन, असल प्रशासक, समर्पित कर्मचारी र मानवीय सेवकका रूपमा परिचित गरायो।
आज उहाँ हाम्रो बीच शारीरिक रूपमा उपस्थित हुनुहुन्न। तर उहाँले स्थापित गर्नुभएको इमानदारी, अनुशासन, प्राविधिक दक्षता, निस्वार्थ सेवा, मानवीय संवेदना र कर्तव्यनिष्ठाको विरासत भेरी अस्पतालको इतिहासमा सदैव सम्मानका साथ अंकित रहनेछ। भावी पुस्ताका स्वास्थ्यकर्मी र प्राविधिकहरूका लागि उहाँको जीवन समर्पण, सेवा र नैतिकताको अनुपम प्रेरणास्रोत बनेर रहनेछ।
सम्बन्धित खबर
आन्दोलन पछि भारतिय शिक्षा मन्त्रीको राजीनामा
२२ घण्टा अगाडि
नेपालगञ्जिया रैथानेको सानो परीक्षा
१ दिन अगाडि
