पत्रकारितामा छोटो समयको ठूलो अनुभव
एसीपी संवाददाता
३ भाद्र २०८२, मंगलवार १८:४५ मा प्रकाशित
– लोकेन्द्रराज शर्मा
मेरो जीवनको एउटा रंगीन अध्याय भनेको पत्रकारितासँग जोडिएको छ। यद्यपि यो यात्रा लामो भएन, तर छोटो समयमा प्राप्त गरेको अनुभव भने असाधारण रह्यो। आज पनि त्यो क्षण सम्झँदा लाग्छ—पत्रकारिता केवल पेसा होइन, जिम्मेवारी हो, सत्य र न्यायप्रतिको निष्ठा हो।
सुरुवातको आकर्षण
बाल्यकालमै समाचारपत्र पढ्ने मेरो बानी थियो। समाजमा घटेका घटना, राजनीति, न्याय र अन्यायका कथा–सबै पढ्दा मनमा अनेक प्रश्न उठ्थे। “किन यस्तो हुन्छ?” “यसलाई कसरी सच्याउन सकिन्छ?” यी प्रश्नहरूको जवाफ खोज्ने क्रममा म पत्रकारिताप्रति आकर्षित भएँ। सुरुमा समाचार लेख्ने क्षमता कम थियो, तर शब्दसँग खेल्ने चाहना भने बलियो। यही चाहनाले मलाई पत्रकारिताको यात्रातर्फ डोर्यायो।
पहिलो कलम, पहिलो कम्पन
मैले पहिलोपटक समाचार लेख्दा हात काँपेको थियो। “मलेखेको कुरा कसरी छापिन्छ होला?” भन्ने डर थियो। तर समाचार छापिएर आएको दिन, आफ्नै नामसहित प्रकाशित लेख देख्दा हर्षको सीमा थिएन। त्यो क्षणले मलाई आत्मबल दियो। कलमको शक्ति त्यतिबेला मात्र महसुस भएन, समाजलाई सच्याउने सम्भावना पनि देखेँ।
छोटो यात्राका गहिरा चुनौती
पत्रकारितामा पाइला टेक्ने वित्तिकै मलाई ठूला चुनौतीहरूको सामना गर्नुपर्यो। समाजका शक्तिशाली मान्छेहरूको गलत कामबारे लेख्दा दबाब आयो, धम्की आयो, कहिलेकाहीँ त आफ्ना नजिकका साथीहरूबाटै विरोध पनि सहनुपर्यो। तर, साँचो कुरा नलेख्ने हो भने पत्रकारिता नै निरर्थक हुन्छ भन्ने कुराले मलाई कहिल्यै पछि हट्न दिइएन।
कहिलेकाहीँ विपद् क्षेत्रमा पुग्दा पीडितहरूको रुवाइ, दुःखले मुटु चसक्क पार्थ्यो। तर त्यही पीडालाई शब्दमा उतार्दा लाग्थ्यो—“यदि यो आवाज सार्वजनिक भएन भने तिनीहरूको पीडा कहिल्यै सुन्ने कोही हुँदैन।” यही भावनाले मलाई एकदम उजागर गर्यो ।
छोटो समयमा सिकेको ठूलो कुरा
पत्रकारितामा मैले सिकेको सबैभन्दा ठूलो कुरा हो—सत्य बोल्न सक्ने साहस।
मलाई बुझ्न समय लागेन कि पत्रकारिता भनेको पद वा पैसाको खेल होइन, यो त मानिसको आवाज बनाउने जिम्मेवारी हो।
मैले सिकें, समाजलाई नजिकबाट बुझ्नुपर्छ।
मैले सिकें, समयसँगै दौडिनुपर्छ।
मैले सिकें, सरल तर प्रभावकारी भाषामा सत्य बोल्न सक्नुपर्छ।
यी सबै सिकाइहरूले मेरो जीवनलाई अनुशासित मात्र बनाएनन्, संवेदनशील पनि बनाए।
सम्बन्ध र सम्झना
पत्रकारितामा रहँदा धेरै साधारण मान्छेहरूसँग भेट भयो। कसैले न्याय खोज्दै आँसु झार्दै कथा सुनाए, कसैले भ्रष्टाचारको पीडा पोखे, कसैले त सानो आशामात्र व्यक्त गरे। ती आवाजहरूलाई शब्दमा उतार्दा म उनीहरूको जीवनसँगै जोडिन पुग्थें। आज पनि त्यस्ता अनुहारहरू सम्झँदा आँखा रसाउँछन्।
त्यो छोटो यात्राले मलाई साथी, शुभेच्छुक र आलोचक—सबै दिलायो। कतिपयले हौस्याए, कतिपयले विरोध गरे। तर, यिनै अनुभवहरूले मलाई अझ परिपक्व बनाए।
निष्कर्ष : छोटो तर जीवनपर्यन्त स्मरणीय
मलाई थाहा छ, पत्रकारितामा मेरो यात्रा लामो भएन। तर छोटो अवधिमै मैले जे सिकें, त्यो जीवनभरको सम्पत्ति बनेको छ।
पत्रकारिताले मलाई सत्यप्रतिको निष्ठा सिकायो, न्यायको पक्षमा उभिन सक्ने आत्मबल दियो र सर्वसाधारणको आवाज बन्ने जिम्मेवारी सम्झायो।
आज यो यात्रा सम्झँदा लाग्छ—अनुभवको लम्बाइ भन्दा पनि गहिराइ महत्त्वपूर्ण हुन्छ। छोटो समयमा पनि यदि हामीले सत्यप्रति अडान लिएर समाजको भलो सोच्यौं भने त्यो नै ठूलो उपलब्धि हो।
त्यसैले, पत्रकारितामा बिताएको मेरो छोटो समय मेरो जीवनकै ठूलो विद्यालय बन्यो।
कलमलाई न्यायको हतियार बनाउने सपना अझै मेरो मुटुभित्र जीवित छ।
सम्बन्धित खबर
