इन्डोनेसियाका राष्ट्रपति जोको विडोडो (जोकोवी)ले KIPI लाई विश्वको सबैभन्दा ठूलो हरित औद्योगिक क्षेत्र भनेर प्रशंसा गरे तापनि स्रोतको शोषण, वातावरणीय ह्रास र सामाजिक उथलपुथलको जटिल कथा ठूलो मात्रामा चिनियाँ लगानीद्वारा संचालित छ। केआईपीआईलाई चिनियाँ-इन्डोनेसियाली सम्बन्धका लागि एक प्रमुख परियोजनाको रूपमा हेरिएको छ र गत वर्ष बेइजिङमा चिनियाँ राष्ट्रपति सी चिनफिङसँग विडोडोको भेटपछि व्यापक रणनीतिक सहयोगलाई प्रगाढ बनाउने संयुक्त वक्तव्यमा यसलाई विशेष रूपमा उल्लेख गरिएको थियो। KIPI मा चीनको संलग्नता इन्डोनेसियाको समृद्ध प्राकृतिक स्रोतहरूमा पहुँच सुरक्षित गर्ने बृहत् रणनीतिको हिस्सा हो, विशेष गरी बेल्ट एण्ड रोड इनिसिएटिभ (BRI) को सन्दर्भमा यो पुष्टि हुन्छ ।

सिङ्शान होल्डिङ ग्रुप र ताइकुन पेट्रोकेमिकल लगायतका चिनियाँ कम्पनीहरूले परियोजनामा ठूलो लगानी गरेका छन्, जसले यसलाई अगाडि बढाउन आवश्यक पर्ने वित्तीय मांसपेशी उपलब्ध गराएको छ। यद्यपि, चिनियाँ पुँजीको यो आगमनले आर्थिक वर्चस्व र स्थानीय सार्वभौमसत्ताको क्षयको चिन्ता बढाएको छ। साउथ चाइना मर्निङ पोष्ट (एससीएमपी) को रिपोर्ट अनुसार चिनियाँ स्वार्थको बढ्दो प्रभावका कारण स्थानीयमा असन्तुष्टि बढेको छ । आयोजना र यसका कामदारले आफ्नो अधिकारलाई प्राथमिकतामा राखेको धेरै स्थानीयले गुनासो गरेका छन् ।

परियोजनाको तथ्याङ्क सङ्कलन गरिरहेको थिंक ट्याङ्क नुगल इन्स्टिच्युटले केआईपीआईमा दुई चिनियाँ ठेकेदारहरू चाइना स्टेट कन्स्ट्रक्सन इन्जिनियरिङ कर्पोरेसन र चाइना रेलवे इन्जिनियरिङ कन्सल्टिङ ग्रुपको संलग्नता रहेको पुष्टि गरेको छ। नुगलका अनुसन्धान तथा व्यवस्थापन संयोजक मेराह जोहान्स्याहले पारदर्शिताको अभावका कारण केआईपीआई लेखापरीक्षण गर्नुपर्ने आवश्यकता रहेको बताए । उनले उचित सम्झौताको अभाव सहित धेरै कामदारहरूको अधिकार मुद्दाहरू उद्धृत गरे, स्थानीय मजदुरहरूलाई कम पारिश्रमिक र सारांशमा छुट्याउने जोखिममा परेको छ।

संस्थानले कसरी चिनियाँ कामदारहरू स्वतन्त्र रूपमा इन्डोनेसियामा प्रवेश गर्न र उच्च पारिश्रमिक प्राप्त गर्न सक्छन् भनेर व्याख्या गर्न अडिटको लागि आह्वान गरेको छ, जबकि स्थानीय मजदुरहरूसँग औपचारिक सम्झौताको अभाव छ। यद्यपि KIPI मा चिनियाँ कामदारहरूको संख्याको कुनै आधिकारिक तथ्याङ्क छैन, स्थानीयहरूले अनुमान गर्छन् कि त्यहाँ पहिले नै सयौं साइटमा छन्। KIPI मा संलग्न धेरै चिनियाँ कम्पनीहरूले प्रयोग गर्ने अपारदर्शी र जबरजस्ती अभ्यासहरूले स्थितिलाई थप गहिरो बनाएको छ। स्थानीय बासिन्दाहरूले अवैध रूपमा जग्गा कब्जा गरेको घटनाहरू रिपोर्ट गरेका छन्, कतिपयले कानुनी कारबाहीको धम्कीमा बजार मूल्यभन्दा धेरै कम मूल्यमा आफ्नो जग्गा बेच्न बाध्य भएका छन्।

सस्टेनेबल फरेस्ट सर्कल एसोसिएसनका कार्यकर्ताहरूले घटनाहरू दस्तावेज गरेका छन् जहाँ कम्पनीहरूले समुदायमा जासूसहरूलाई डराउन र असहमतिलाई मौन बनाउनका लागि राखेका थिए। यी अभ्यासहरूले इन्डोनेसियामा चिनियाँ लगानीको अँध्यारो पक्षलाई हाइलाइट गर्दछ, जहाँ मानव अधिकार र वातावरणीय अखण्डताको खर्चमा आर्थिक लाभ लिइन्छ।

सस्टेनेबल फरेस्ट सर्कल एसोसिएसनका अभियान प्रबन्धक योसरान इफेन्डीले कम्पनीको धम्कीका कारण आफ्नो जग्गा दिन अस्वीकार गर्ने स्थानीयहरू प्रहरी वा अदालत जान डराएको बताए। इन्डोनेसियाका रिपोर्टहरूले केआईपीआई जस्ता राष्ट्रिय रणनीतिक परियोजनाहरूसँग सम्बन्धित मानवअधिकार उल्लङ्घनका धेरै आरोपहरू सरकारले प्राप्त गरेको संकेत गर्छ। जुनमा, कोम्नास ह्यामले विगत तीन वर्षमा मानवअधिकार उल्लङ्घनका कम्तीमा १,६७५ घटनाहरू अभिलेखीकरण गरेको छ, जसमा मुख्यतया भूमि विवाद र वातावरणीय क्षति समावेश छ। चिनियाँ कामदारलाई प्राथमिकता दिएको भन्दै स्थानीयवासीमा व्यापक आक्रोश पनि छ ।

उदाहरणका लागि, एक पूर्व माछा मार्नेले इन्डोनेसियामा चिनियाँहरूले स्थानीय भाषा सिक्नुको सट्टा स्थानीयहरूलाई चिनियाँ भाषा सिक्न बाध्य पारिएकोमा निराशा व्यक्त गरे। यो भावनाले आफ्नो देशमा चिनियाँ कामदार र कम्पनीहरूको बढ्दो प्रभावलाई लिएर इन्डोनेसियालीहरूबीच व्यापक असहजता झल्काउँछ। हरित पहलको रूपमा मार्केटिङ गरिए पनि, KIPI कोइलामा धेरै निर्भर छ – एक जीवाश्म ईन्धन यसको वातावरणीय प्रभावको लागि कुख्यात छ। अचम्मको कुरा के छ भने, चीन यस मुद्दामा मौन रहेको छ ।  सम्भवतः यो अझै पनि आफ्नै शक्तिको आवश्यकताको लागि कोइलामा धेरै निर्भर छ।

यो मौनताले चीनको स्वार्थ कहाँ छ भन्ने बारेमा धेरै कुरा बोल्छ; यो विश्वव्यापी वातावरणको बारेमा कम चिन्तित र स्रोतहरू सुरक्षित गर्नमा बढी केन्द्रित देखिन्छ। ब्लूमबर्गले रिपोर्ट गरे अनुसार, KIPI भित्र २ अर्ब डलरको Adaro Minerals Indonesia Aluminium smelter को पावर गर्न १.०६-gigawat कोइलाबाट चल्ने पावर प्लान्ट निर्माण भइरहेको छ, जुन २०२५ मा सञ्चालनमा आउने तय छ। कोइलामा यो निर्भरताले ‘हरियो’ औद्योगिक पार्क र परियोजनालाई ग्रीनवाशिङको प्रमुख उदाहरणको रूपमा उजागर गर्दछ, जहाँ पर्यावरणीय फाइदाहरू अन्तर्निहित पारिस्थितिक हानि ढाक्नको लागि अतिवृद्धि गरिन्छ। KIPI को वातावरणीय प्रभाव कोइला मा निर्भरता भन्दा बाहिर फैलिएको छ।

जटाम र डब्लुआरएमको प्रतिवेदनअनुसार आयोजनाले वार्षिक ३९,४५०,५६० घनमिटर पानी उपभोग गर्नेछ, जुन मुख्यतया पिन्डाडा र मङ्कुपडी जस्ता स्थानीय नदीहरूबाट निस्कनेछ। यो उत्तर कालीमन्तनको ७,००,००० बासिन्दाहरूको वार्षिक पानी खपतको १.५ गुणा बराबर हो। यसबाहेक KIPI ले यी नदीहरूमा प्रत्येक चार घण्टामा २,४८,४४० क्यूबिक मिटर फोहोर पानी छोड्ने अपेक्षा गरिएको छ, जसले जलीय पारिस्थितिक प्रणाली र तिनीहरूमा निर्भर समुदायहरूको जीविकालाई खतरामा पार्छ।

KIPI मा चीनको संलग्नता, पर्याप्त लगानी र प्रभावको माध्यमबाट, इन्डोनेसियामा संसाधन शोषणको भूराजनीतिक र आर्थिक आयामहरूलाई जोड दिन्छ। चीनको कारकको प्रभावको बारेमा इन्डोनेसियाली सरकारसँग चिन्ता व्यक्त गर्न विश्वव्यापी समुदायको लागि यो महत्त्वपूर्ण छ।